Spis treści:
Jeśli czytasz ten tekst, prawdopodobnie nie szukasz informacji teoretycznej. Widzisz coś niepokojącego u syna, partnera, dorosłego dziecka, albo u samego siebie. Może to przygaszenie i wycofanie, może irytacja w dni bez palenia, może problemy w pracy, których wcześniej nie było. Niezależnie od tego, kogo to dotyczy, mechanizm jest ten sam.
W tym artykule pokazujemy, czym jest uzależnienie od marihuany według aktualnej wiedzy medycznej, jakie daje objawy i skutki, jak rozmawiać z osobą uzależnioną i kiedy szukać profesjonalnej pomocy. Jeśli potrzebujesz wsparcia, skontaktuj się z naszym Ośrodkiem - pomożemy Ci dobrać dalszą ścieżkę.
Czy od marihuany można się uzależnić? Co mówi medycyna w 2026 roku?
Przez lata w polskiej świadomości funkcjonował jeden, powtarzany jak mantra przekaz: marihuana nie uzależnia fizycznie, działa głównie psychicznie, a po odstawieniu nie pojawiają się żadne nieprzyjemne objawy. Ten konsensus pochodzi z lat 90. i wczesnych 2000., kiedy wiedza o działaniu THC na układ endokannabinoidowy była znacznie uboższa. Dziś jest już nieaktualny i to nie z powodów ideologicznych, tylko czysto klinicznych.
Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób ICD-10 od dawna definiuje zaburzenia psychiczne i zachowania spowodowane używaniem kanabinoli jako odrębną jednostkę diagnostyczną (kod F12). Nowsza wersja klasyfikacji, ICD-11, idzie krok dalej i wyodrębnia zarówno szkodliwe używanie konopi indyjskich, jak i pełnoprawny zespół uzależnienia. Amerykańska klasyfikacja DSM-5 stosuje pojęcie cannabis use disorder i opisuje zarówno samo uzależnienie, jak i zespół abstynencyjny po odstawieniu marihuany - z konkretnymi, mierzalnymi objawami somatycznymi. To istotne, bo oznacza, że stara teza „od marihuany nie ma zejścia" przestała być medycznie aktualna.
Skala zjawiska nie jest marginalna. Europejski Raport Narkotykowy publikowany przez EMCDDA od lat wskazuje konopie indyjskie jako najczęściej używaną nielegalną substancję psychoaktywną w Unii Europejskiej. Szacuje się, że w populacji osób powyżej 12. roku życia kryteria uzależnienia od kanabinoli w ciągu życia spełnia kilka procent populacji, co w skali polskiego społeczeństwa oznacza setki tysięcy osób. Większość z nich nigdy nie trafia do specjalisty, bo własne palenie traktuje jako wybór, nie problem.
Warto powiedzieć to wprost: marihuana nie jest tym samym narkotykiem co heroina czy metamfetamina. Nie powoduje równie spektakularnych szkód somatycznych, nie wywołuje zagrażającego życiu zespołu odstawiennego, a jej potencjał uzależniający jest niższy niż w przypadku opioidów czy nikotyny. To wszystko prawda. Ale „mniej groźna" nie znaczy „niegroźna", a długotrwałe, codzienne palenie kanabinoli o wysokim stężeniu THC - a takie dominują dziś na rynku - potrafi zniszczyć życie zawodowe, relacje i zdrowie psychiczne w sposób, którego osoba paląca często do końca nie dostrzega. Jeśli rozważasz leczenie uzależnienia od marihuany dla siebie lub bliskiej osoby, pierwszym krokiem jest zrozumienie, że nie jest to fanaberia ani przesada — to standardowa, opisana w klasyfikacjach medycznych ścieżka terapii.
Objawy uzależnienia od marihuany - jak je rozpoznać?
Uzależnienie od marihuany rozwija się wolno. To jego największa pułapka. Alkoholizm po kilku latach intensywnego picia widać w ciele i twarzy, uzależnienie od stymulantów krzyczy z zachowania osoby po kilku tygodniach. Marihuana działa inaczej: po cichu, latami, w sposób, który osoba paląca i jej bliscy długo racjonalizują. „Pali, bo to go uspokaja", „pali tylko wieczorem, więc to nie problem", „kiedy będzie chciał, to przestanie". Pierwszym krokiem do realnej oceny sytuacji jest rozpoznanie konkretnych, klinicznych sygnałów.
Objawy psychiczne i behawioralne
To one są najbardziej charakterystyczne dla uzależnienia od marihuany i jednocześnie najtrudniejsze do zauważenia, bo łatwo przypisać je czemu innemu (zmęczenie, kryzys wieku średniego, dorastanie, charakter). Najczęściej występujące objawy to:
Objawy fizyczne
Choć marihuana nie zostawia w ciele tak wyraźnych śladów jak alkohol czy stymulanty, kilka oznak somatycznych jest dobrze rozpoznawalnych:
Kryteria diagnostyczne - kiedy palenie staje się chorobą
Międzynarodowa Klasyfikacja Chorób (ICD-10) opisuje zespół uzależnienia od kanabinoli (kod F12.2) jako stan, w którym w ciągu ostatnich 12 miesięcy występują co najmniej trzy z następujących objawów: silna potrzeba lub przymus przyjmowania substancji; trudność z kontrolą zachowania związanego z używaniem (kiedy zacząć, kiedy przestać, ile zażyć); fizjologiczne objawy odstawienne po zaprzestaniu lub redukcji dawki; wzrost tolerancji (potrzeba coraz większych ilości, żeby osiągnąć ten sam efekt); zaniedbywanie innych źródeł przyjemności i obowiązków na rzecz palenia; uporczywe używanie pomimo świadomości szkodliwych skutków. Trzy z sześciu - to nie jest wysoki próg. Wiele osób palących codziennie spełnia go bez problemu, choć nigdy nie zostali formalnie zdiagnozowani.
Krótki test kontrolny
Jeśli zastanawiasz się, czy palenie wymyka się spod kontroli, odpowiedz sobie szczerze na pięć pytań: czy zdarza ci się palić w sytuacjach, w których planowałaś nie palić; czy próbowałaś ograniczyć palenie i nie udało się; czy bez marihuany trudno ci zasnąć, zjeść lub odpocząć; czy zaniedbujesz obowiązki, relacje lub hobby na rzecz palenia; czy ktoś z bliskich w ostatnim roku wyraził zaniepokojenie tym, ile palisz. Trzy odpowiedzi „tak" to sygnał, że warto porozmawiać ze specjalistą. To nie diagnoza - to zaproszenie do refleksji.
Zespół abstynencyjny po odstawieniu marihuany - co się dzieje z organizmem?
Tutaj wraca mit, z którym warto rozprawić się raz na zawsze. Stara teza, że „od marihuany nie ma zejścia" pochodzi z czasów, gdy stężenie THC w typowym jointcie wynosiło 2–4%. Dzisiaj odmiany dostępne na rynku europejskim regularnie przekraczają 15–20%, a koncentraty (haszysz, olej, wax) dochodzą do 60–90%. Tak silne i długotrwałe obciążenie układu endokannabinoidowego prowadzi do realnych, mierzalnych objawów odstawiennych, a literatura medyczna od ponad dekady to potwierdza.
Najczęściej występujące objawy zespołu abstynencyjnego po marihuanie pojawiają się 24–72 godziny po ostatnim zapaleniu i obejmują: drażliwość, niepokój i wybuchy złości; bezsenność i bardzo intensywne, czasem niepokojące sny; spadek apetytu i nudności; nadmierne pocenie się, szczególnie w nocy; bóle głowy; obniżenie nastroju, czasem ocierające się o objawy depresyjne; uporczywe natrętne myśli o paleniu. Objawy somatyczne są łagodniejsze niż w przypadku alkoholu czy benzodiazepin i zwykle nie wymagają interwencji medycznej, ale są realne i potrafią być bardzo nieprzyjemne.
Ile to trwa? Ostre objawy zespołu abstynencyjnego utrzymują się zazwyczaj 1–2 tygodnie. Łagodniejsze, rezydualne objawy (głównie zaburzenia snu, drażliwość i obniżony nastrój) mogą utrzymywać się od kilku tygodni do nawet 4–6 tygodni, ponieważ kanabinoidy magazynują się w tkance tłuszczowej i uwalniają stopniowo. To dłużej niż w przypadku większości innych substancji psychoaktywnych. W praktyce oznacza to, że osoba, która zdecydowała się odstawić marihuanę samodzielnie, ma do przejścia kilkutygodniowy okres, w którym pokusa powrotu do palenia jest najsilniejsza i to właśnie wtedy najczęściej dochodzi do nawrotów.
Szerzej opisujemy ten proces w osobnym artykule o tym, jak wygląda odstawienie marihuany, jakie objawy mogą się pojawić po przerwaniu regularnego palenia i kiedy warto skonsultować się ze specjalistą.
W większości przypadków odstawienie marihuany nie wymaga detoksu medycznego w rozumieniu szpitalnym. Wskazane jednak bywa skonsultowanie się z psychiatrą, szczególnie u osób palących codziennie przez wiele lat, u osób z towarzyszącymi zaburzeniami lękowymi lub depresyjnymi, oraz wtedy, gdy w przeszłości pojawiały się objawy psychotyczne po THC. Po ustabilizowaniu stanu psychicznego naturalnym kolejnym krokiem jest terapia stacjonarna lub ambulatoryjna.
Skutki długotrwałego palenia marihuany
Najpoważniejsze konsekwencje palenia marihuany dotyczą nie tyle samego ciała, co psychiki i życia społecznego. Skutki uzależnienia od marihuany rozkładają się na cztery główne obszary.
Funkcjonowanie poznawcze. Regularne używanie marihuany przez dłuższy okres prowadzi do upośledzenia pamięci krótkotrwałej, koncentracji i tzw. funkcji wykonawczych - zdolności do planowania, podejmowania decyzji, hamowania impulsów. U osób, które zaczęły palić w wieku nastoletnim, zmiany te mogą być częściowo trwałe, ponieważ THC zaburza proces dojrzewania mózgu, który u człowieka nie kończy się przed 25. rokiem życia. Wpływ marihuany na pamięć jest szczególnie widoczny u osób palących codziennie przez kilka lat — i nie zawsze ustępuje całkowicie po odstawieniu.
Zdrowie psychiczne. Długotrwałe palenie marihuany istotnie zwiększa ryzyko zaburzeń lękowych, depresji i pogorszenia funkcjonowania emocjonalnego. U osób z predyspozycjami genetycznymi do chorób psychotycznych THC może być bezpośrednim wyzwalaczem pierwszego epizodu psychotycznego - i to ryzyko jest szczególnie wysokie u osób palących intensywnie przed 18. rokiem życia. Konsekwencje dla zdrowia psychicznego są jednym z najczęściej niedocenianych skutków regularnego sięgania po marihuanę. Niektórzy zaczynają palić, żeby radzić sobie ze stresem i lękiem - po czym lęk się nasila, palą więcej, lęk rośnie jeszcze bardziej. Klasyczne błędne koło uzależnienia.
Życie zawodowe i edukacja. Zespół amotywacyjny, o którym pisaliśmy wcześniej, w praktyce oznacza zwolnienia z pracy, niezdaną sesję, porzucone studia, projekty, które nigdy nie ujrzały światła dziennego. Osoby palące codziennie często same nie zauważają, że ich ambicje się skurczyły - bo ten proces dzieje się stopniowo i jest niemal niezauważalny z dnia na dzień. Dopiero przy spojrzeniu na ostatnie 5 czy 10 lat widać, jak bardzo zmieniła się ich trajektoria.
Agresja i wahania nastroju. To kontrintuicyjny skutek, bo marihuana kojarzy się z relaksem. W praktyce uzależnienie od marihuany potrafi prowadzić do epizodów agresji, najczęściej w dni bez palenia lub przy próbach ograniczenia. Drażliwość, krótki lont, wybuchy złości na drobne sytuacje, agresja słowna wobec partnera lub dzieci. Sam fakt, że ktoś „uspokaja się" po zapaleniu, nie świadczy o tym, że marihuana go relaksuje. Świadczy o tym, że jej brak go pobudza. To zasadnicza różnica.
Uzależnienie od marihuany a związek i rodzina
To jeden z najbardziej niedocenianych aspektów uzależnienia od kanabinoli i jednocześnie ten, o którym osoby uzależnione od marihuany niemal nigdy same nie chcą rozmawiać. Codzienne palenie nie zostawia partnera w bezpiecznym, neutralnym miejscu - wciąga go w cichą, długoletnią dynamikę, którą trudno nazwać po imieniu, dopóki nie zacznie się o niej mówić.
Najczęściej partner osoby palącej opisuje to tak: druga osoba jest obecna fizycznie, ale emocjonalnie nieosiągalna. Wieczory spędza w jednym pokoju, ale w jakimś innym świecie. Rozmowy stają się płytkie, plany na przyszłość abstrakcyjne, intymność emocjonalna i seksualna stopniowo zanika. Nie ma awantur, nie ma dramatów - jest powolne, nieuchwytne odchodzenie. Wiele osób żyje w takich relacjach latami, zanim zda sobie sprawę, że to nie kryzys wieku średniego ani „taki etap", tylko realny skutek uzależnienia partnera.
Druga warstwa to złość i bezsilność po stronie partnera. Próby rozmowy najczęściej kończą się tym samym: osoba paląca bagatelizuje problem, twierdzi, że „każdy potrzebuje czegoś, żeby się wyluzować", obraca temat w żart albo wycofuje się w obrażoną ciszę. Partner zostaje sam z poczuciem, że to on jest problemem, że jest zbyt wymagający, kontrolujący, niesympatyczny. To klasyczny mechanizm współuzależnienia, dobrze opisany w literaturze terapii uzależnień.
Jak rozmawiać z osobą uzależnioną od marihuany, żeby coś z tego wyniknęło?
Czy odejść, czy zostać i walczyć? To pytanie nie ma uniwersalnej odpowiedzi i każdy, kto twierdzi inaczej, sprzedaje gotową formułę zamiast realnej pomocy. Zostać warto wtedy, gdy partner zaczyna sam dostrzegać problem, podejmuje konkretne kroki (konsultacja, terapia), a w domu nie dzieje się przemoc. Odejść warto wtedy, gdy lata mijają, sytuacja się pogarsza, a ty zaczynasz tracić siebie. Często sama gotowość partnera do rozważenia rozstania bywa pierwszym realnym impulsem, który skłania osobę uzależnioną do podjęcia terapii. Nie dlatego, że to szantaż, ale dlatego, że to pierwsza autentyczna konsekwencja.
Jak pomóc dorosłemu dziecku uzależnionemu od marihuany?
Rodzice dwudziesto- i trzydziestolatków palących codziennie to jedna z najczęstszych grup, które zgłaszają się do ośrodków leczenia uzależnień z pytaniem, co zrobić. Sytuacja jest specyficzna, bo dziecko jest dorosłe, formalnie samodzielne, prawnie niezależne, często mieszkające jeszcze w domu z powodu sytuacji ekonomicznej. Jednocześnie wyraźnie nie radzi sobie z życiem.
Sygnały, których nie warto ignorować: porzucone studia lub powtarzane semestry; zatrzymanie się w rozwoju zawodowym (kolejne dorywcze prace, brak kierunku); długie godziny spędzane w pokoju, odwrócony rytm dnia i nocy; zawężenie kręgu znajomych do osób, które również palą; charakterystyczny zapach w pokoju i ubraniach; coraz mniejsza komunikacja z rodziną; drażliwość i wybuchy złości przy próbie rozmowy o przyszłości. Sam ten obraz nie przesądza o uzależnieniu - ale jest sygnałem ostrzegawczym, którego nie warto bagatelizować.
Co działa, a co tylko zaostrza konflikt. Działa: jasna, spokojna rozmowa o konkretnych obawach (nie o paleniu jako takim, ale o tym, co widzisz); propozycja konsultacji u specjalisty bez stawiania ultimatum; dawanie wsparcia tam, gdzie syn lub córka sami sięgają po pomoc; pilnowanie własnych granic (jeśli dorosłe dziecko mieszka w domu - jasne, spokojnie zakomunikowane zasady). Nie działa: kłótnie i krzyki, finansowe szantaże, przeszukiwanie pokoju, wylewanie zawartości na oczach domowników, kazania o tym, jak ojciec ich nigdy by się tak nie zachował. To podejście jest zrozumiałe emocjonalnie, ale skuteczne nie jest — wzmacnia opozycję i odsuwa moment, w którym dziecko samo sięgnie po pomoc.
Granica między „etapem" a chorobą jest cienka i nie zawsze oczywista. Eksperymentowanie z marihuaną w wieku 17–22 lat statystycznie nie kończy się uzależnieniem u większości osób. Ale gdy palenie wchodzi w fazę codzienną, trwa kilka lat, prowadzi do realnych szkód życiowych (porzucone studia, utracone związki, brak własnego mieszkania mimo dorosłego wieku), a sama osoba mówi, że „kontroluje" - to już nie etap. To moment, w którym warto skonsultować się ze specjalistą.
Jak wyjść z uzależnienia od marihuany? Poznaj ścieżki leczenia
Wyjście z nałogu wymaga zazwyczaj połączenia trzech elementów: odstawienia substancji, pracy psychoterapeutycznej i zmiany środowiska. Każdy z tych komponentów osobno ma ograniczoną skuteczność — dopiero razem dają realną szansę na trwałą zmianę.
Czy potrzebny jest detoks medyczny? W większości przypadków odstawienie marihuany nie wymaga hospitalizacji ani farmakoterapii. Zespół abstynencyjny po kanabinolach jest łagodny w porównaniu do alkoholu czy benzodiazepin. Wskazana jest natomiast konsultacja psychiatryczna - szczególnie wtedy, gdy w przeszłości pojawiały się objawy psychotyczne, gdy palenie było codzienne i intensywne przez wiele lat, albo gdy współistnieją zaburzenia lękowe lub depresyjne wymagające osobnego leczenia.
Psychoterapia uzależnień. Standardem leczenia uzależnienia od kanabinoli jest psychoterapia, najczęściej w nurcie poznawczo-behawioralnym (CBT) uzupełniona o elementy terapii motywującej. Praca terapeutyczna koncentruje się na rozpoznawaniu sytuacji wyzwalających głód, nauce alternatywnych sposobów radzenia sobie ze stresem i emocjami, identyfikacji przekonań podtrzymujących nałóg („bez palenia nie zasnę", „bez palenia nie wytrzymam tej pracy") oraz budowaniu nowego stylu życia bez marihuany. Towarzyszą temu zwykle zajęcia grupowe, w trakcie których osoby uzależnione spotykają się z innymi w podobnej sytuacji, co jest szczególnie ważne przy uzależnieniu od marihuany, gdzie społeczna akceptacja palenia bywa dużą przeszkodą w wyjściu.
Terapia ambulatoryjna czy stacjonarna? Wybór zależy od kilku czynników: czasu trwania uzależnienia, intensywności używania, środowiska, w którym żyje osoba uzależniona, oraz wcześniejszych prób rzucenia. Terapia ambulatoryjna sprawdza się u osób z krótszym stażem palenia, silną motywacją własną i wspierającym otoczeniem. Terapia stacjonarna, prowadzona w warunkach ośrodka, daje natomiast coś, czego ambulatorium nie zapewni, tj. fizyczne odcięcie od dotychczasowego środowiska, znajomych palących, miejsc i sytuacji wyzwalających. Dla wielu osób to właśnie ten element jest decydujący.
Rola środowiska. Marihuana ma specyficzną cechę, która odróżnia ją od większości innych uzależnień: jest głęboko wpleciona w określone środowiska społeczne. Osoba paląca codziennie ma zazwyczaj krąg znajomych, w którym palenie jest normą, miejsca, gdzie zawsze pali, rytuały i sytuacje, z którymi marihuana jest nierozerwalnie związana. Próba rzucenia bez zmiany tego kontekstu jest jak próba schudnięcia w piekarni. Dlatego okres terapii stacjonarnej w warunkach ośrodka oferującego leczenie narkomanii bywa tak skuteczny - daje kilka tygodni pełnego oderwania od dotychczasowych bodźców, w środowisku zaprojektowanym tak, żeby wspierać proces zdrowienia. Po powrocie do codzienności osoba ma już nowe nawyki, nowe sposoby radzenia sobie ze stresem i konkretne narzędzia terapeutyczne — to zasadnicza różnica wobec próby rzucenia samodzielnie.
Co opowiadają osoby, którym się udało
Trzeba uczciwie powiedzieć, że nie ma jednej historii powrotu do trzeźwości od marihuany. Są typowe ścieżki, które powtarzają się w gabinetach terapeutów.
Pierwsza to typowy obraz młodego dorosłego: mężczyzna 25–32 lata, pali codziennie od liceum, ukończył lub porzucił studia, pracuje w pracy poniżej swoich możliwości, mieszka z rodzicami lub w wynajmowanym mieszkaniu z innymi palącymi. Do terapii trafia najczęściej pod naciskiem rodziców lub partnerki, początkowo bez własnej motywacji. Po dwóch–trzech tygodniach pobytu w ośrodku zazwyczaj pojawia się pierwsze samodzielne pytanie: „dlaczego nikt mi wcześniej nie powiedział, że tak można żyć?". To moment, w którym zaczyna się prawdziwa terapia.
Druga to obraz partnera w długim związku: najczęściej trzydziesto- lub czterdziestolatek, pali wieczorami od kilkunastu lat, ma stabilną pracę, dzieci, jest pozornie funkcjonalny. Do specjalisty trafia, gdy partnerka stawia warunek („albo terapia, albo się rozstajemy") i tym razem ten warunek jest realny. Proces wyjścia jest u niego trudniejszy emocjonalnie, bo musi przepracować lata zaprzeczania i zmierzyć się z faktem, że jego „relaksacyjne" palenie było formą emocjonalnej ucieczki.
Trzecia to profesjonalista przed czterdziestką, który nigdy nie nazwał swojego palenia uzależnieniem, ale od dwóch–trzech lat zauważa, że bez wieczornego jointa nie zasypia, że w pracy gorzej myśli, że w głowie ciągle jakaś mgła. Do terapii zgłasza się samodzielnie i nikomu o tym nie mówi. To zazwyczaj najszybsi i najbardziej zmotywowani pacjenci - bo dopiero co przekroczyli granicę między „kontroluję" a „już nie kontroluję" i pamiętają, jak żyło się po drugiej stronie.
Co łączy te wszystkie historie? Po kilku tygodniach abstynencji pojawia się to samo zaskoczenie - że bez THC dzień jest dłuższy, myślenie jaśniejsze, emocje czytelniejsze. Że można czuć smutek i przejść przez niego bez sięgania po nic. Że da się usnąć trzeźwo. To brzmi banalnie, ale dla kogoś, kto palił codziennie przez dziesięć lat, jest to fundamentalne odkrycie.
FAQ - najczęściej zadawane pytania o uzależnienie od marihuany
Czy marihuana naprawdę uzależnia?
Tak, uzależnienie od kanabinoli jest klasyfikowane w ICD-10 (kod F12) oraz w nowszej ICD-11 i amerykańskiej DSM-5. Powoduje silne uzależnienie psychiczne i wbrew starym przekonaniom daje również realny, choć łagodniejszy niż w przypadku alkoholu, zespół abstynencyjny. Ryzyko uzależnienia rośnie wraz z częstotliwością palenia, stężeniem THC i wiekiem rozpoczęcia (im wcześniej, tym wyższe ryzyko).
Po ilu latach palenia można się uzależnić?
To bardzo zindywidualizowane. U niektórych osób kryteria uzależnienia można rozpoznać po roku codziennego palenia, u innych po pięciu lub dziesięciu. Decydujące jest nie tyle „ile lat", co „jak często" i „od jakiego wieku" - codzienne palenie od 16. roku życia daje istotnie wyższe ryzyko niż okazjonalne palenie zaczęte w wieku 30 lat.
Czy CBD też uzależnia?
Czysty CBD (kannabidiol) nie wykazuje potencjału uzależniającego porównywalnego z THC i nie wywołuje euforii. Problemem są jednak preparaty „full spectrum" zawierające śladowe ilości THC oraz susze CBD z domieszką substancji THC pojawiające się na nieregulowanym rynku - te mogą podtrzymywać uzależnienie u osób z historią palenia marihuany.
Jak długo marihuana pozostaje w organizmie?
Metabolity THC (głównie THC-COOH) wykrywalne są w moczu znacznie dłużej niż w przypadku większości innych substancji psychoaktywnych. U osób palących okazjonalnie - do 3–7 dni. U osób palących codziennie przez dłuższy czas — nawet do 4–6 tygodni od ostatniego zapalenia, ponieważ THC magazynuje się w tkance tłuszczowej i powoli się uwalnia.
Czy przy uzależnieniu od marihuany potrzebny jest detoks?
W większości przypadków nie w sensie medycznym - odstawienie marihuany nie zagraża życiu i nie wymaga hospitalizacji. Wskazana jest natomiast konsultacja psychiatryczna, szczególnie u osób palących intensywnie przez wiele lat, z towarzyszącymi zaburzeniami lękowymi, depresją lub epizodami psychotycznymi w wywiadzie. Po ustabilizowaniu stanu psychicznego naturalnym krokiem jest terapia psychoterapeutyczna - ambulatoryjna lub stacjonarna.
Ile trwa terapia uzależnienia od marihuany?
Standardowy program terapii stacjonarnej w ośrodkach leczenia uzależnień w Polsce trwa 6–8 tygodni. Po jego zakończeniu zalecana jest kontynuacja w formie terapii ambulatoryjnej, grup wsparcia lub indywidualnych sesji z terapeutą przez kolejnych 6–12 miesięcy. Pełen proces wychodzenia z nałogu i utrwalania zmian zajmuje zazwyczaj rok do dwóch.
Czy uzależnienie od marihuany jest refundowane przez NFZ?
Tak, leczenie uzależnień jest w Polsce świadczeniem refundowanym i dostępnym bez skierowania. Bezpłatne placówki publiczne zazwyczaj mają jednak długie kolejki (3–6 miesięcy lub dłużej), a warunki pobytu i podejście są mniej zindywidualizowane niż w ośrodkach prywatnych. Prywatne ośrodki terapeutyczne oferują szybsze przyjęcie, komfortowe warunki i większą dyskrecję.
Jeśli rozpoznajesz w tym tekście siebie lub bliską osobę, najtrudniejszą część masz za sobą, bo zauważyłaś problem. Kolejny krok wcale nie musi być wielki. Może wystarczyć krótka rozmowa z kimś, kto zna ten temat od strony klinicznej, żeby pomóc ci zorientować się, co dalej. Możesz zadzwonić lub napisać do naszego Ośrodka - porozmawiamy o sytuacji, odpowiemy na pytania, i wspólnie zobaczymy, czy terapia stacjonarna jest właściwym kierunkiem.
Podobne artykuły
Potrzebujesz pomocy?
Porozmawiajmy.
Porozmawiajmy.
* Gwarantujemy pełną dyskrecję
Leczenie narkomanii
Najnowsze artykuły w naszej czytelni:
Leczenie narkomanii
Skutecznie, dyskretnie, w komfortowych warunkach i rodzinnej, życzliwej atmosferze.
